Archive for the ‘Kennel Jostedalen’ Category

Blodsporprøve i Fortun

august 29, 2010

Bak: Torill O. og Andreas O. Framme frå venstre: Jeanette K, prøve-vinnar. Eva R. nr 2 og Elin Anita G. , nr 3.

Her, mellom desse stilige damene/hundane ynskte då eies å sitja med Io. Men slik gjekk det ikkje. Dei hadde sin desidert dårlegaste prøve-innsats så langt eies kan hugsa.

Før start var Io litt «rar». Ho er nett ferdig med røyteperioden ( som somme seier varer heile året…), og etter ho er ferdigrøyta plar det som regel koma løpetid. Tispene kan visstnok vera litt lunefulle då, sjølv om eg aldri har merka noko slikt tidlegare på Io. Kanskje ho rett og slett var premenstruell… ? Dei toføtte damene veit vel meir om dette.  

Sporstarten gjekk sånn litt bob – bob, måtte tilbake og sjekka i oppsparket. Og konsentasjon verka vera dårlegare enn til vanleg. Men dei følgde då sporet eit stykke, trudde dei i alle fall.

Etter ei stund kom dei frykta orda frå domaren: Meiner du at hunden følgjer sporet no…? Eies tok ho attende på sporet i håp om at ho skulle ta det opp att, men det vart berre rot, og domaren braut sporet. For treninga sin del fekk dei likevel gå til sporslutt.

Det var mykje hjortespor i området, fersk møk og mykje oppspark. Dette veit me ikkje, men det er ikkje urimeleg at Io hadde teke inn på eit rykande ferskt hjortespor, utan at eies hadde merka det. I følgje dommaren gjekk ho i alle fall veldig kontant ut på ein hjorteveg, så urimeleg er det ikkje.

Å venta på ein 0.premie er sjeldan spesielt morsomt. Men eies gjorde det likevel, kjekke folk å prata med.

Men kvifor gjekk det så dårleg…? Lukke til fos.

NM blodspor er over for eies og Io

august 18, 2010

Nokre bilete eg tok. Frå stemneplassen, festmiddagen, eit ektepar frå Jølster som eg kjende litt frå før, fotografering av dei tre beste, vinnaren med kongepokalen, eit stemningsbilete frå forteltet til tre utruleg kjekke sunnmøringar eg vart kjend med, kritikkskjema og premiar.

Konkurransen var ved Ila, utanfor Trondheim. Først var det kvalifiseringsomgang. Sporet vårt låg i nokså tjukk blandingsskog, men ein del av sporet gjekk også på meir opne område. Vanlegvis er det mykje enklare for hunden i tett kratt.

Like etter start hadde Io eit lite utslag på «eit eller anna», men ho kom raskt inn att på sporet. Dette utslaget fekk ho litt trekk på – og det er dommaren som dømmer…!

Etter ca 50 m forstod eg at her var det viltlukt – Io vart heilt «vill». Prøvde å roa ho ned, men dessverre ga ho frå seg litt lyd, og etter reglane skal det trekkast for slikt. Brått letta det ei orrhøne som både førar, dommar, kjentmann og Io såg godt. Men eg ser ikkje bort frå at det kunne liggja att eit heilt kull inne i krattet. Men dette er berre tankar eg har gjort meg.

Etter ei stund begynte me å søka etter spor att. Så var det ein ny «ploff». Denne gonge letta det ei rugde nokre cm framfor nasen på hunden. No var det liksom at Io roa seg att, og me søkte vidare etter sporet.

Det gjekk diverre ei stund før Io fann att sporet. Eetter det dommaren sa gjekk me glipp av inntil 50 m av sporet. Dette vart me også trekte for.

Men etter at Io fann att sporet i første vinkel, gjekk ho feilfritt til sporslutt (utan oppspark…) Rådyrfoten knaska ho i seg med hud og hår etterpå. Det låg berre att nokre beinsplintar.

Domaren var imponert over at Io tok opp att sporet etter å ha vore sopass distrahert av viltlukter. Ja, det er nettopp slikt som karakteriserer ein god sporhund. At hunden taklar distraksjonar utan å gløyma jobben sin, er vanlegvis noko som gir mange pluss-ar på skjemaet.

Etter me hadde kome i mål, var eg svært usikker på resultatet. Pga feilfri sporing dei siste 500 m av sporet og at hunden hadde takla ei rugde og ei orrhøne + + + , kunne det forsovidt bli 1.pr m. HP. (då hadde me truleg gått vidare). Pga at Io laga lyd/klynking og truleg misste ein del av sporet, var eg også førebudd på ein 3. premie. Det vart ein 1. premie!

Dette skreiv dommaren:

Går ut av sporet etter 50 m og går over på viltspor. Kommer på sporet etter 5 min, og sporer feilfritt til sporslutt etter 20 min!

Dommaren var heilt grei han. Han hadde elghund sjølv. Viss eg hadde hatt ein dommar som hadde fuglehund, ser eg ikkje bort frå at resultatet kunne ha vorte annleis. Men det er dommaren som dømmer. Sjølvsagt!

Inger Handegård har skrive om hunden som vann mm. Ho har også skrive om resultat frå NM blodspor.

Sølv er nederlag, sa Kuppern

juli 11, 2010

Eg er ikkje heilt einig med han. 30. juni var me med på ein sokalla «kveldsprøve». Det var ein prøve der blodsporet hadde lege ekstra lenge. Les om prøven på Luster Hundeklubb sine heimesider. 

Me vart nr 2 (altså «sølv»), 1.pr. med HP. I år har Io til saman fått tre HPar på blodsporprøvar. Det er svært bra, og det er med på å bekrefta det intrykket eg har hatt i det siste av at Io no er vorten stabilt sikker på blodspor. Ein god sporhund vert oftast betre med åra, då erfaring er ein viktig del av sporarbeidet.

Eg håpar no at Io er kvalifisert til NM i blodspor. Me burde ha bra sjansar til å koma med. Ekstra spennande i år med Kongepokal og greier. Men det er mange gode hundar med der. Den som skal vinna må nok «ha dagen» i tillegg må han ha ein god porsjon flaks. «Flaks» innebær at han må møta og takla større utfordringar under sporinga. Utfordringar han td. vera laushundar (der eigaren har brote bandtvangen), elg, rådyr, storfugl eller anna vilt, sauer…. Og dette skal sporhunden takla på ein god måte utan å missa sporet og konsentrasjonen.

Viss det er mange godt kvalifiserte hundar, kan det bli loddtrekning. Då risikerer me å ikkje koma med. Det er eit rart system som eg har vanskar med å forstå. Loddtrekning for å kvalifisera seg til å kjempa om ein kongepokal. Tenk om noko slikt vart innført i friidrett, td!

Inger Handegård har skrive litt om dette.

In the morning: Noen ganger er det ål rait…

mai 30, 2010

I mangel av bilde frå sporprøven måtte me ta eit «skrytebilde» av Io og Mari då me kom heim att. Grøn rosett: For at ho vart nr 2 (2. prøvevinnar), raud rosett: 1. premie spor, lilla rosett: Hp – heiderspremie. Stettglas med inskripsjon (Per Spook, kongle), 1 sekk hundefor. dette var det me fekk for sporet søndagen.

I helgi var NUCH Astrosprings Io (fint skal det vera osv… ) på to sporprøvar i Nordfjordeid. Den første prøven gjekk laurdag. Då vart ikkje resultatet spesielt godt, me kom vel slik omtrent «midt i fatet». Det er sjølvsagt «feigt» å skulda på nokon/noko, men sporet hadde nokså store utfordringar, og desse fann me ut av – men det tok litt tid. Viss nokon lurer på kva «utfordringar» i eit spor kan vera, så er det td større opne myrar, opne parti/rabbar/knausar/berg utan vegetasjon, overgangar til/frå granskog med «steril» botn, ferske hjortespor (som hunden til vanleg skal fylgja – men ikkje no) pluss mykje, mykje meir. Dei som ikkje har erfaring med sporhundar, trur kanskje at ein sporhund er ei «maskin» som du koblar på starten av sporet, og på den andre enden skal hunden finna sporslutt eller ein skadeskoten hjort. «Detta ska ein sporhund kunna takla!» seier dei med kyndig mine. Så enkelt er det dessverre/heldigvis ikkje.

Domaren skreiv denne kritikken på oss laurdag: «Starter fint. 1. og 2. vinkel går fint, men får problem på 3. langstrekke. Mister vinkel nr 3. Vinkel 4 ok. Lovende ekvipasje 30 min. »   2. premie.

Dette var forsovidt ingen dåreg kritikk og prestasjon, men forventningane vart skjerpa til neste dag.

Søndagen var sporområdet meir oppi fjellet, såvidt over grensa til Møre og Romsdal. Det var tørt, lite vegetasjon og sterk sol. Alt dette er også utfordringar i eit sporarbeid. Men denne gongen gjekk det godt, og me hadde ei god kjensle då me fann hjortefoten ved sporslutt.

Ventetida er alltid lang: Først skal alle hundane gå spora sine. Så skulle dei tre domarane skriva kritikkar. Og til slutt skulle dei rangera hundane. Denne gongen vart Io nr 2, altså prøvens nest beste hund, og det er bra! Med dårleg skjult stoltheit konstaterte me at førar til hund nr 3 var ein tidlegare NM-vinnar…

Slik skreiv dommaren: Ein ekvipasje som gjekk eit særdeles godt spor. Litt på sida av sporet på 1. strekka [Eit vanleg fenomen ved sidevind: Hunden går slik at lukta frå sporet bles inn i nasa hans. Har høyrt at i alle fall opp til 17 m til side for sporet i sidevind er «normalt»], men hadde full kontroll. Markerer sårleie. Tok alle vinklar og avhopp utmerket. Heilheitsintrykk: Særdeles godt. «   1 premie og Hp (hederspremie) 

Eg er ingen spesialist på reglar og paragrafar, men eg trur Io med dette resultatet faktisk er kvalifisert til å delta på NM i blodspor. I tillegg til å vera dyktig må ein då også ha ein porsjon flaks. Nedtur kan det heilt sikkert bli, men det hadde jamen vore moro og vore med – om ikkje noko anna…

(Les meir om prøven på heimesida til Norsk Spaniel Klub, avd Sogn og Fjordane 

Klikk deg inn under «Siste nytt»: Fire springere plasserte seg topp på den doble blodsporprøve på Nordfjordeid 29-30 mai. )

———————————————————————————————

5. juni gjekk me ein ny prøve i Gaupne.

Sporet var lagt på Hausamoen. Me var etterpåmelde og måtte difor stilla på kort varsel då reservesporet vart ledig.

Det var ut på dagen, og difor nokså turt i solsteiken. Sporet hadde nok ein del utfordringar. Det var fleire stiar etter hjort og andre dyr, og periodevis var det innom små granfelt. Men ein del tre og busker gjorde det enklare.

4. plass, 1pr. med HP. Det var me godt fornøgde med.

(Les meir om prøven og sjå foto under heimesida til Norsk Spaniel Klub, avd. Sogn og Fjordane.

Klikk deg inn under «Siste nytt»: Fem springere plasserte seg i toppen på avdelinga si sporprøve i Luster 5. juni )

Truleg IKKJE drektig!

april 22, 2010

Var til dyrlegen i dag. Gunnar H. er ein erfaren og flink veterinær. Han kunne diverre IKKJE sjå at Io var drektig. Han sa rett nok at han ikkje kunne vera HEILT sikker, så han ville me skulle koma att om 14 dagar til ny kontroll. Han viste til ein negativ blodprøve av ei tispe – som kom med 9 kvelper.

Men dette er nok ei fattigmanns trøyst. Sorg i familien i dag, sjølv om dette gjer at me no får tid til mykje anna i vår/sommar.

Men akk: Fattigmanns trøyst!

😦   😦   😦   😦   😦

Kennel Jostedalen: Hunden vår Io, er no para!

mars 29, 2010

Biletet over viser Io + Mille og avkommet deira forrige gang. Mor og far ser litt slitne ut. Det var dei og.

NVCH Astrosprings Io er no para med NVCH SVCH Sisustars Compromise (- til dagleg «Mille»). Dette blir forhåpentlegvis det andre kullet dei har i lag. Kombinasjonen er gjort mellom anna med tanke på eit godt gemytt, og gode brukseigenskapar. Med det tenkjer me på god, naturleg kontaktvilje, gode sporingseigenskapar, god jaktlyst og søkslyst. Begge foreldra er i bruk som ettersøkshundar.

I det første kullet fekk Io og Mille fire kvelpar. Desse er no i Lærdal, Vik i Sogn, Bergen og Ålgård ved Stavanger. Så det bør vera muleg å finna ut litt om korleis kvelpane vil bli. Men kvelpekjøparen er likevel, utan tvil, den som i størst grad avgjer korleis hunden vil bli som vaksen!

Eventuelle kvelper vert leveringsklare i slutten av juli månad.

Ta gjerne kontakt med Kennel Jostedalen på mobil: 48214365 – eller: 57691167 – eller epost: einar-es(alfakrøll)online.no

Nytt kvelpe-kull frå KENNEL JOSTEDALEN

februar 20, 2010

(Det vart alvorleg mange kopiar. Må skulda på tekniske vanskar. Skal prøva å retta det opp i løpet av kvelden. Viss ikkje, so ta det med godt humør!)

Me planlegg nytt kull under hunden vår Io. Det vert truleg same hannhunden som sist, då kvelpene har vist lovande takter. Viss løpetid, paring osb. går som forventa, håpar me at kvelpene kan leverast i starten av juli. Me kjem til å behalda ein kvelp sjølve.

Kvelpene frå det første kullet er no i Bergen, Lærdal, Sandnes  og Vik i Sogn. Viss nokon ynskjer å sjå kvelpene, kan dei få fleire opplysningar viss dei kontaktar oss. Hunden i Lærdal er alt godkjend ettersøkshund!

På Youtube ligg det ein artig video av ein av kvelpane frå det første kullet: «Bob Dylan» alias «Tassen». Hunden er utdanna søkshund hjå Rune Fjellanger, men vert no brukt som «demonstrasjonshund» når det vert halde kurs på hundeskulen.

Sjå video av Tassen  her.

Hedda er godkjend ettersøkshund – vel 1 år gamal!

juli 19, 2009

Hedda april 09 018

Hedda, dotter til vår Io, kom til Lærdal. No er ho godkjend ettersøkshund! Ho har teke dei to prøvane som ho må ta ,  med Ernst Inge Brugrand som førar. Hjå Norsk Kennel Klub kan du lesa om prøvane ettersøkshundane må gjennom – les her.

Me er glade for at Hedda er komen til Monica og Ernst Inge, og stolte over at ho no er godkjend ettersøkshund. Dette er nok eit prov på det me heile tida har trutt, at kvelpane til Io har gode brukseigenskapar. Å vurdera eksteriør er ikkje mi sterke side, og heller ikkje det viktigaste. Men ho ser då vel ikkje så verst ut heller…? 

Me sender dei varmaste gratulasjonar til familien Brugrand, og ynskjer lukke til med Hedda. Når ho no etter kvart veks av seg – og frå seg –  dei verste kjeltringstrekane og kvelpefaktene, håpar me at de i Lærdal vil få mykje glede av Hedda!

Hunden vår: Io – med kjemperesultat

mai 31, 2009

Denne helga har me delteke på to sporprøvar. Laurdag var det sporprøve på Hafslo med 14 hundar som starta. Io fekk 1.premie og vart prøvens nest beste hund. Søndag tok me turen til Nordfjordeid med 23 påmelde hundar (ikkje heilt sikker på kor mange som starta). Her vart Io prøvens 3. beste hund med 1.premie+HP.

Io har på dei 3 viltspor-/blodsporprøvane ho har delteke på i år, vorte nr.2 to gonger og nr.3 ein gong.  Slike jamne og gode resultat er utruleg bra, og me er sjølvsagt veldig godt fornøgde. Heldigvis ser det ikkje ut til at plasseringane går til hovudet på Io, i alle fall. Ho bryr seg lite om heider, ære og dommarkritikkar. Får ho ein pølsesnabb når ho finn hjortefoten vil ho mykje heller ha det.

Les meir hjå Norsk Spaniel Klub, avdeling Sogn og Fjordane 

Les også om prøven på Desperados blogg

(På Hafso måtte me diverre heim før premieutdelinga, difor er ho ikkje med på fotoa.)

Io vart nr 2 på sporprøve i Lærdal

mai 2, 2009

wilma-sine-valperblodspor-lc3a6rdal-018

Trass i kjempeflott plassering, var vel høgde punktet å få sjå att Hedda (til høgre), dotter til Io (til venstre). No har eg aldri vore spesielt på jakt etter «pene» hundar,  men Hedda var rett og slett nydeleg, med det same vakne og observerande blikket som Io har. (Men sikkert full i ungdommeleg f… og kjeltringstrekar. Litt av ein jobb å ha ein slik unghund i huset. Det veit eg! Men om eit år eller to er det over, og då har dei forhåpentlegvis verdens lydigaste hund. Og viss ho no etter kvart forstår vitsen med å gå blodspor, då er det meste i boks…

I dag var me skikkeleg heldige på sporprøve i Lærdal, og vart nr. 2. Sølv var ikkje nederlag denne gongen, for det var  mange dyktige ekvipasjar med, ma. ein NM-vinnar! Skal prøva å oppdatera meir, men i i gledesrus og oppstemt stemning legg eg førebels ut dette. Eit flott arrangement!

——————————————————————————————————–

På vegen til Lærdal, måtte me venta på ferja ved Mannheller. «Adgang forbudt»  eller noko liknande stod det på eit skilt nede ved fjorden der skogen byrja. Her er det fint å sleppa ho Io slik at ho får lufta seg litt, tenkte eg. Så hørde eg lydar frå krattet, og der gjekk det faktisk to hjortar ca. 20 meter frå oss. Io måtte sjølvsagt sjekka dette, og hjortane for oppetter den bratte fjellsida medan dei stadig sparka laus steinar som rullar nedover.

Eg har mange gonger ynskt meg ein drivande hund. Men i denne situasjonen hadde det vore lite triveleg og fått full los oppetter fjellsida. Det gjekk ikkje lenge før ho kom attende og eg fekk kobla ho. Flink bisk!

Ved ungdomshuset i Lærdal var det Velkomen = ma. gratis kaffi, og trekking av startnummer. Me fekk spor nr. 6 – midt i,  med andre ord. Ventetida korta me med meir kaffi, prating med arrangørar og deltakarar –  og endå meir hundelufting.

No har me vore så heldige og fått selt ein kvelp til ein av arrangørane Monica og Ernst Inge Brugrand.  Saman med Søren Mo med familie var det dei som styrte arrangementet. Dette var første gongen, men eg såg absolutt ingen grunn til at det skulle bli den siste!

Om natta hadde Ernst Inge og Søren vore utkalla på ettersøk etter ein trafikkskadd hjort. I Lærdal er det mykje hjort og mykje påkjøyrsler. Hjoreten hadde eit knekt frambein og eit knekt bakbein, og vart avliva nokså snøgt. Men uansett så vart det nok ikkje så mykje søvn på gutane som skulle arrangera sporprøve. Likevel var det ikkje eit pip å høyra om at nokon var trøytte pga for lite søvn.

Ernst Inge fortel at ettersøkshunden deira no spring direkte til ytterdøra og sit klar, straks han høyrer vakttelefonen! Betinga læring heiter det visst på fagspråket.

Rapportane kom inn om spor i tørrt terreng, trass i nokre regndråpar på morgonkvisten, og mykje hjort i terrenget. Med andre ord: Ikkje dei aller enklaste forholda. Men som somme jegerar seier (- i alle fall slike som ikkje har hund sjølve): Ein hund skal takla alle forhold. So då so…

Sporet vårt låg i Sæltunåsen. Ved Bresebakken, og ei gamal kanonstilling frå 2. verdskrigen. Ekvipasjen før meg brukte lang tid, dette lova ikkje bra – desse var jo NM-vinnarar for eit par år sidan, og eg rekna dei som svært dyktige. Ventetida er alltid lang, men der dukka dei endeleg opp med hjortefot og greieier, og eg skjønte at det hadde gått bra.

Så var det vår tur. Sporleggjaren gjekk føre oss opp ein bratt og turr bakke. Kvifor hadde han ikkje lagt sporstarten lenger nede i bakken, hugsar eg var ein tanke som streifa meg… Men der fekk me tilvist sporstart: Nr 6, stod der. Her var det ikkje slurva.

Dei fleste hundeførarar øver inn ein eller annan prosedyre før start, ma. for at hunden skal bli konsentrert om oppgåva si. Ein del av denne prosedyren var for vår del at Io skulle få ein diskret sitt-kommando like før sporstart. Men kva skjer? Panikken grip meg. Io reagerer ikkje, ho berre står fokusert på sporstarten… Eg prøver ein ny kommando. Og ein til… Men ingentig skjer. Kan det vera at ho er så «over-konsentrert» at ho ikkje høyrer meg? Det er elles ikkje uvanleg. Eg ser ingen annan utveg enn å improvisera og gå i gang. Då er det eg forstår kva skjedd: I det bratte terrenget vart ho ståande like nedanfor meg. Det høyrest både komisk og umuleg ut, men eg hadde faktisk stått på det høgre øyret hennar! (Prøv gjerne den som vil: Det er ikkje så lett å setja seg viss einkvan står på øyret ditt! Nåvel, dette var litt utanom saka…) No er spaniel-rasane kjende for å ha nærmast unormalt lange øyre. Ved sida av at enkelte individ også har plagsamt mykje pels, så er dette dei to (kanskje dei einaste…) negative eigenskapane ved rasen. Så eg kjem nok ikkje til å skifta rase med det første, nei…!

Vel, Io gjekk i gang. Fint tempo hadde ho og, tidlegare har eg streva litt med at ho har halde eit for høgt tempo. Mykje hjortetrakk var det, sjølv om sporleggjaren etterpå sa at dette var noko av det betre.  Me brukte 30 minutt på det minst 600 meter lange sporet. Heilt enkelt var ikkje sporet, etter mi meining.

Etter kvart kunne eg forventa å finna sporslutt med hjortefoten. Io leitte og leitte, men ingenting skjedde. Lett panikkjensle på nytt. Kva er dette… ?

Så seier brått dommaren: No får du rosa hunden din skikkeleg! Eg forsto endå mindre. Men så kom forklaringa: Ein eller annan hadde i løpet av natta «knabba» hjortefoten, som var bunden fast til ei furu. Truleg kan det ha vore ein rev. Litt blodflekker var alt eg såg der oppsparket og foten skulle vera.

Då eg starta med å vera med på sporprøvar, vart det alltid brukt ståltråd, nettopp for å unngå slike episodar. Seinare har alle gått over til å bruka «rundballesnøre» eller liknande. «Man tager hvad man haver».

Når enden er god, er all ting godt, heiter det. Og no er eg ikkje ein av dei som har reist mest omkring på sporprøvar. Men slik eg såg det, var dette eit kjempegodt arrangement. Blide og hyggelege arrangørar. Premiar til alle, gratis kaffi – høve til å kjøpa kald brus, lapskaus, 20 kr inkl. påfyll! (beste eg har smakt – men eg var svolten!) Ikkje stress, springing og kjefting som eg såg i alle fall.

Domararane var sindige og fornuftige valdriser, solid forankra i jegermiljøet, slik ein viltspordommar etter mi meining bør vera. Men kvar vart det av HP-ane (heiderspremiane)? Vinnaren fekk sin velfortente, men enkelte av dei andre kunne nok ha ynskt seg ein, også. Særleg dei som har tenkt å prøva og kvalifisera seg til NM. Men truleg har dei vurdert sporarbeidet til å vera for lite «to the point» til å kvalifisera for fleire slike utmerkjingar.

Håpar Lærdal held fram med å arrangera sporprøver. For dette var eit flott arrangement.

(Flott link han pk sende. Gå gjerne inn på http://www.porten.no/ og les meir. Eller gå direkte inn her.)