Slik eg ser det, er det viktigaste Sverre Fossen har gjort: Å registrera bogastille, dyregraver og herbørje. Det andre, med portrett av dei gamle jegerane og fangstmenn, alle våpensmedane (- du hugsar kanskje den fantastiske våpenutstillinga for nokre år sidan under sommarmarknaden), og mykje, mykje meir, bør det absolutt gjerast noko med.

Nen at boki i det heile vart trykkt, er vel ikkje minst takka vera Jostedal Historielag.

EG VART SO ALT FOR FORT FERDIG MED DEN!

Det er bra at nokon har teke seg tid til å lage ei slik bok. Vonar det kjem ein oppfylgjar av denne boka med gamle jakthistoriar frå Jostedalen.

I reetableringsnemnda er H. Mjeldestad leiar, J.Colman fagkonsulent. Dessutan: E.Fortun, K.Kvien, O.Hermansen, T.Otterhjell og E.Ese.

Å sitja i ei slik nemnd er diverre/heldigvis ikkje ein måte å oppnå heider og ære på. Sjansane for kritikk og kjeft er nok mykje, mykje større.

Det fekk dei merka, Fortun/Kvien/Hermansen + Skjerdal som gjorde eit etter mi meining ros- og prisverdig forsøk i 1997. Diverre mislukkast dei den gongen. Kritikken kom (merkeleg nok) frå grunneigarhald, frå dei som ottast reinen skulle trekkja til seg jerv ( – men jerven kom likevel!), frå DN som ottast at den utsette tamreinen skulle blanda seg med den “ekte” villreinen i Snøhetta. Verst var kanskje likevel ryktet som oppstod i etterkant av utsetjinga. Ryktet sa at det hadde vore ei eller fleire vaksne simler blant det som skulle vera kun ungdyr. Og at desse vaksne simlene hadde drege med seg ungdyra austover. Slike rykte er umuleg å sanne eller avsanne i etterkant. Tenk om dei som “såg” simlene, hadde sagt frå om det før reinane vart sleppte, ikkje etterpå.

Å vera etterpå-klok har aldri vore rekna for nokon stor kunst.

“So i kveld eller i måro tidleg må me postera på trekkvegen deira”, seier jegerane. Men so enkelt er det ikkje likevel, viser det seg. Og me kan fort bli lurte ved at det er lettare å sjå spor etter eit snøkast, slik at mange fleire dyr kan ha trekkt natta før då det var snøfritt.

Men at veret virkar inn på dei ville (og dei tamme) dyra, er eg ikkje i tvil om. Og då me hadde sauer heime i Ese, såg me ofte at dei kom ned frå fjellet og til gards ved uver. Men dette var alltid FRAMFOR uver. Dyri har nok ei innebygd vervarsling i kroppen. Det har vel me menneske også i ein viss grad. “Eg kjenner det på gikti at det blir uver”, seier somme.

At det første snøkastet, og veret generelt, har innverknad på hjorten, er eg ikkje i tvil om. Men KORLEIS det verkar inn, der er det stadig noko nytt å læra. Kanskje me skulle postera meir på trekkvegane FRAMFOR dårleg ver, og ikkje berre ETTER eit snøkast?

Jostedølene hadde mykje samband med Marifjøra i tidlegare tider. So slik vidarefører Krundals-Eikjo-bukken 1-2-3 ein gamal tradisjon. Får håpa at bukken har det bra om dagane – at stresset med kollene og dei andre bukkane ikkje har tappa han for alle krefter, og at han no kan få koma litt til krefter att. Viss eg ikkje misforsto Olav H., så sa han at då han vart merkt i fjor vinter, var han nokså mager.

Elles ser eg ikkje bort frå at det kan vera noko gale med denne bukken, når han prioriterer slik…

På hausttrekket heimover dalen brukte han berre 4 døger. Truleg var han feit og fin og berre passeleg svolten. I tillegg svirra tankane hans kanskje kring dei blanke og yppige kollene på Eikjo.